Verwerken het is een hele klus.

Ik krijg regelmatig de vraag hoe het mij gaat,
vaak zeg ik dan maar dat het goed gaat terwijl ik mij dan ook ‘slecht’ kan voelen.
Vaak doe ik dat automatisch.
Ook lach ik eigenlijk altijd (ook als het slecht gaat of als ik wat moeilijks bespreek.)
Die lach is een van mijn overlevingsmechanismes.
Ik kreeg gister de opmerking van iemand dat het wel heel wisselend lijkt te gaan bij mij van  vrolijk, naar heel slecht.
Maar vaak doe ik ook vrolijk terwijl ik me slecht voel.
Ik heb ook gewoon een enorm masker.
Dus zo gek is dat niet dat het aan de buitenkant zo lijkt.

En momenteel gaat het ook wisselend, vaak heeft het een aanleiding dat ik mij bijvoorbeeld ineens heel slecht voel en er doorheen zit.
Soms ben ik te veel over mijn grens gegaan, maar vaak doet er zich een situatie voor die mij triggert en helemaal terug brengt naar het verleden en alle gevoelens en gedachten die daar bij horen.
Momenteel is dat ook waar ik mee bezig ben in therapie.
Met verwerken, maar ook met hoe ik steeds meer die gezonde volwassene kan aanspreken.
Dat is een moeilijk proces, het is steeds weer dat kind moeten troosten, en tegelijkertijd handelen vanuit de gezonde volwassene en niet vanuit de overlevings mechanismes die ik als kind heb ontwikkeld omdat ik dat toen nodig had om daadwerkelijk de situatie te overleven.
Een trigger kan iets heel kleins zijn, bijvoorbeeld als iemand op een bepaalde manier kijkt, of als er een ruzie is, of als iemand een opmerking maakt.
Het kunnen kleine dingen zijn die maken dat ik terecht kom in een kindmodus en in een herbeleving schiet.
Het probleem is dat die triggers nou juist iets zijn wat je niet altijd kunt vermijden.
Het enige wat ik dus kan leren, is goed met die triggers om leren gaan, en mijn verleden proberen een plekje te geven zodat ik niet meer in een herbeleving schiet, maar kan zien en voelen dat het in het nu anders is.
Dat het in het nu wel veilig is, en dat ik in het nu wel de touwtjes zelf in handen heb.
En dat ik zelf keuze’s kan maken, hoe machteloos de situatie op zo’n moment dan ook kan voelen.

Verwerken en verder gaan met leven en bouwen aan een toekomst met een ander perspectief dan het trauma, het is een behoorlijke klus.
Maar ik geloof er in, ik geloof in een toekomst zonder Complexe ptss als gevolg van een traumatische jeugd.

 

 

 

Advertenties

Waarom het leven van een schildpad?

Deze blog, ben ik begonnen met het idee om mijn ervaringen te delen in mijn proces met het helen van een jeugd trauma.

Om zo andere te kunnen steunen en te  laten zien dat ze niet alleen zijn en ze herkenning en erkenning te bieden.

Maar ook om mensen die niet zo bekend zijn met wat een trauma met je doet daar een beetje meer inzicht in te kunnen geven.

Dit doe ik door middel van zelf te schrijven over mijn proces met herstellen en helen van een jeugd trauma.

Door over mijn ervaringen te schrijven dus.

Ook is het een plek waar ruimte is voor gastbloggers en waar ik zal werken met gastbloggers.

Wees welkom!

Deze blog heet het leven van een schildpad, omdat helen tijd nodig heeft en met golven gaat.

En omdat een schildpad ook veel wijsheid heeft en krijgt in de loop van het leven door de lessen die een schildpad leert.